Wie zorgt er voor tante Ayse?

Ik ontmoet haar in een buurthuis waar een groep Turkse ouderen wekelijks koffie drinkt en bijkletst. In de voorstelronde valt ze op door de zorgvuldigheid waarmee ze haar woorden kiest. Ze praat keurig Turks.

En ze zit op spijkers. “Mijn man heeft Alzheimer, de muren komen op mij af, ik kan nergens heen want hij laat me niet gaan en gaat schreeuwen als ik er niet ben, hij slaapt nu dus ik moet snel terug. Begint u maar met uw verhaal.”

Ik vertel over OMAZ en waarom ik graag hun verhalen wil horen en wil kijken waar ze behoefte aan hebben en of ik hen daarbij kan helpen. Sommigen willen mijn telefoonnummer. Waaronder tante Ayse (dit is een fictieve naam).

64 jaar en vastzitten aan man en 4 muren

Tante Ayse belt me enkele dagen later fluisterend op. Ze nodigt me thuis uit in de uren dat haar man slaapt. “Want anders kan ik niet met u praten.” Ze vertelt twee uur lang over haar leven als mantelzorger. Wat haar totaal in een isolement heeft gebracht, wat haar tot waanzin drijft. Haar zoon en dochter zijn druk met hun eigen leven. Zoonlief komt soms na zijn werk even langs, ze helpen met boodschappen doen en doktersafspraken. Maar alles gebeurt samen met haar man. Hij wil nergens heen zonder haar. “Hij is net een kind die mijn broekspijpen niet los laat, waar ga je heen, neem me mee”. Ze is welbespraakt en vertelt dat haar huisarts haar niet kon helpen. De psycholoog waar ze om had gevraagd zegt na 3x “ik kan u niet helpen”. En dus zit ze thuis, met hem. “De muren praten niet terug”. “Ik kan heel heel soms als hij slaapt naar het buurthuis. Verder zit ik hier tv te kijken en te bidden.”

Ze heeft uitgebreid haar verhaal gedaan bij iemand van de gemeente, maar dat leverde niks op zegt ze. Ja, ze zijn 3 dagen naar een dagactiviteit voor Hindoestaanse ouderen geweest, maar dat wilde haar man niet meer “wat moet ik daar?” De thuiszorg heeft hij ook weggejaagd, niemand wil meer komen “want wie wil ons geschreeuw tegen elkaar nou horen”. Een andere professional die ze om een scootmobiel had gevraagd had geantwoord “maar dat wil uw dochter niet”. Haar dochter was bang dat ze het niet zou kunnen leren of dat ze brokken maakt. “Maar iedereen kan dat toch besturen Fatos? Het zou mijn wereld iets groter maken, mijn rechterkant is gedeeltelijk verlamd na twee hersenbloedingen.” Ik ben stomverbaasd, wat kan ik voor tante Ayse eigenlijk doen??

Ik vertel dat ik naar een volgende afspraak moet (wat niet zo is, maar ik moet ook even omschakelen naar mijn avondprogramma). Ze had nog uren kunnen praten. Ik beloof haar dat ik 2 professionals die hiermee te maken hebben in ga schakelen. Ik vraag of ik haar verhaal anoniem mag delen en of ze als ik activiteiten organiseer mag uitnodigen. “Jazeker, maar het moet wel in de buurt zijn, het liefst op loopafstand.”

Kafani sisirdim

Ze geeft me een dikke knuffel als ze me uitlaat en verontschuldigt zich dat ze mijn hoofd heeft opgeblazen (dit is de letterlijke vertaling van kafani sisirdim). Ik verzeker haar dat dat niet het geval is en dat ik hoop dat het vertellen haar wat lucht heeft gegeven. Ik kan veel met haar verhaal, alleen al om IETS te regelen voor haar zodat ze meer contacten krijgt binnen haar mogelijkheden. De volgende dag mail ik de twee professionals de situatie. Allebei gaan over tot actie. Ik beloof haar te bellen af en toe. Meer kan ik op dit moment niet doen.

OMAZ op de kaart

Of jawel. Ik ben nog meer gemotiveerd om iets te doen voor deze groep ouderen. Eigenlijk ben ik een beetje beduusd. Hoe kan dit in een stad als Den Haag? Klopt haar verhaal wel? Ik hoor nu alleen haar kant.

Stomverbaasd

Ik ben stomverbaasd. Ook als 1 van de professionals mij belt voor nadere informatie. In hun systeem blijkt tante Ayse een zorgvraag te hebben en staat er niets in over haar man. Uuuuuh? Wie zit hier te slapen? Maar ze gaat de collega die contact heeft met tante Ayse nadere instructies geven.

Please follow and like us:
Facebook
Twitter
LinkedIn